Lastig Luisteren

Communicatie met ouders blijkt lastig.
Voor veel docenten.
“Ouders behandelen hun kind als prinsen en prinsesjes”, hoorde ik ooit eens op een VO school, in gesprek over de schoolcultuur en de verbindingen met de stakeholders.
Dit uitgangspunt belemmert dan iedere vorm van gelijkwaardig contact, laat staan dat het vertrouwen wekt.

Het valt te begrijpen dat wanneer een docent een vervelende ervaring heeft met een ouder, een lastig gesprek, misschien wel onheus bejegend wordt, dat deze ervaring nog lang nagonst. Maar een professional zou toch nooit in zijn eigen mentale valkuilen mogen stappen.

Michael Winterhoff heeft wel een aardige uiteenzetting over die ‘prinsesjesbehandeling’. Hij stelt eigenlijk dat gedragsproblemen in feite relatieproblemen zijn. Relatieproblemen tussen kind en volwassene.
Hierin ziet hij drie stadia. In het eerste stadium beschouwt de volwassene (de ouder) het kind als een spiegel, in gedrag in zijn. In de stadia daarna wordt dit dieper en ‘enger’ om te eindigen in het stadium van symbiose, het kind is gelijk de ouder.

Lastig Luisteren_bijdrage_Schoudercom_01-1.docx

Dit zou kunnen verklaren waarom ouders soms heel fel en agressief kunnen reageren, kritiek op het kind is kritiek op de ouder zelf, een persoonlijke aanval.

In feite zou je dus als onderwijsprofessional dit moeten kunnen achterhalen. In hoeverre is er sprake van een goede, gezonde relatie tussen kind en ouder, als vertrekpunt in de communicatie. Hierin meenemend in welke mate de relatie leraar-kind geen belemmeringen ondervindt van (mentale) vooroordelen.

Luisteren dus, oordeelvrij luisteren.

Hans van den Berg