Lastig Luisteren

Communicatie met ouders blijkt lastig.
Voor veel docenten.
“Ouders behandelen hun kind als prinsen en prinsesjes”, hoorde ik ooit eens op een VO school, in gesprek over de schoolcultuur en de verbindingen met de stakeholders.
Dit uitgangspunt belemmert dan iedere vorm van gelijkwaardig contact, laat staan dat het vertrouwen wekt.

Het valt te begrijpen dat wanneer een docent een vervelende ervaring heeft met een ouder, een lastig gesprek, misschien wel onheus bejegend wordt, dat deze ervaring nog lang nagonst. Maar een professional zou toch nooit in zijn eigen mentale valkuilen mogen stappen.

Michael Winterhoff heeft wel een aardige uiteenzetting over die ‘prinsesjesbehandeling’. Hij stelt eigenlijk dat gedragsproblemen in feite relatieproblemen zijn. Relatieproblemen tussen kind en volwassene.
Hierin ziet hij drie stadia. In het eerste stadium beschouwt de volwassene (de ouder) het kind als een spiegel, in gedrag in zijn. In de stadia daarna wordt dit dieper en ‘enger’ om te eindigen in het stadium van symbiose, het kind is gelijk de ouder.

Lastig Luisteren_bijdrage_Schoudercom_01-1.docx

Dit zou kunnen verklaren waarom ouders soms heel fel en agressief kunnen reageren, kritiek op het kind is kritiek op de ouder zelf, een persoonlijke aanval.

In feite zou je dus als onderwijsprofessional dit moeten kunnen achterhalen. In hoeverre is er sprake van een goede, gezonde relatie tussen kind en ouder, als vertrekpunt in de communicatie. Hierin meenemend in welke mate de relatie leraar-kind geen belemmeringen ondervindt van (mentale) vooroordelen.

Luisteren dus, oordeelvrij luisteren.

Hans van den Berg

2 gedachten over “Lastig Luisteren

  1. De leerkracht is een professioneel vanuit onderwijskundig perspectief, maar is een ouder een mindere professional op opvoedkundig gebied? Ik als ouder ervaar juist communicatieproblemen a.g.v het feit dat de leerkracht juist zichzelf als professional boven de ouder plaatst op het gebied van kennis en kunde en dat het onderwijs heel intern gericht is i.p.v. naar buiten gericht. Fouten worden zelden toegegeven.

  2. Beste Peter,

    Wat ik probeer aan te geven in mijn verhaaltje is dat de relatie kind-ouder bepalend is voor de communicatie met school, leerkrachten en docenten.
    Volgens Winterhoff is het cruciaal om te weten in hoeverre kind en ouder elkaar als elkaars gelijke zien (fase van symbiose), feedback op het gedrag van het kind, gegeven door de docent, wordt dan door de ouder ervaren als kritiek op zichzelf. In feite hoor je als ouder dan””Je kind deugt niet, dus jij deugt ook niet”.

    Ik kan het volledig met je eens zijn als je stelt dat veel docenten de neiging hebben de ‘expertrol’ aan te nemen in de communicatie tussen school en ouders. En met ‘expert’ bedoel ik iets anders dan deskundige. Naar mijn mening zijn ouders de opvoeddeskundige van hun kind en heeft de docent de onderwijsdeskundigheid bij zich. Die twee deskundigheden zouden moeten aansluiten op elkaar, maar helaas nemen veel leerkrachten en docenten ook nog eens plaats op de stoel van opvoed-expert, waarmee ze dus eigenlijk de op de stoel van de ouders gaan zitten.

    Ieder zijn eigen deskundigheid, met respect en openheid elkaar hierin bevragen en samen tot antwoorden op vragen komen, dat is volgens mij de kern. En om daar een goeie start mee te maken is het noodzakelijk dat je luistert, heel goed luistert.

    Groetend

    Hans van den Berg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s