Wat ik probeer aan te geven in mijn verhaaltje is dat de relatie kind-ouder bepalend is voor de communicatie met school, leerkrachten en docenten.
Volgens Winterhoff is het cruciaal om te weten in hoeverre kind en ouder elkaar als elkaars gelijke zien (fase van symbiose), feedback op het gedrag van het kind, gegeven door de docent, wordt dan door de ouder ervaren als kritiek op zichzelf. In feite hoor je als ouder dan”"Je kind deugt niet, dus jij deugt ook niet”.

Ik kan het volledig met je eens zijn als je stelt dat veel docenten de neiging hebben de ‘expertrol’ aan te nemen in de communicatie tussen school en ouders. En met ‘expert’ bedoel ik iets anders dan deskundige. Naar mijn mening zijn ouders de opvoeddeskundige van hun kind en heeft de docent de onderwijsdeskundigheid bij zich. Die twee deskundigheden zouden moeten aansluiten op elkaar, maar helaas nemen veel leerkrachten en docenten ook nog eens plaats op de stoel van opvoed-expert, waarmee ze dus eigenlijk de op de stoel van de ouders gaan zitten.

Ieder zijn eigen deskundigheid, met respect en openheid elkaar hierin bevragen en samen tot antwoorden op vragen komen, dat is volgens mij de kern. En om daar een goeie start mee te maken is het noodzakelijk dat je luistert, heel goed luistert.

Groetend

Hans van den Berg

http://nl.checklist.com/checklists/checklist_10_minuten_gesprek.html

Hoe bereid je je voor op een tien minuten gesprek?
http://www.moeders.nu/hoe-doe-je-dat/453-hoe-bereid-je-je-voor-op-een-tien-minuten-gesprek.html

Groet,

Berend