Makkelijk gesprekken met de ouders plannen

Vóór het digitale tijdperk waren er 2 standaardmanieren om gesprekken met de ouders (‘rapportgesprekken’, ’10-minuten gesprekken’) te plannen:

  1. Er werd een intekenlijst op de deur van het klaslokaal gehangen. Ouders konden zelf een datum en tijd kiezen om een gesprek te plannen.
  2. Er werden briefjes meegegeven met een invulstrookje waarop de ouders hun datum/tijd voorkeur konden aangeven. De briefjes werden door de school verzameld en het inplannen gebeurde handmatig.

Beide methoden hebben hun voor- en nadelen.

  • De eerste methode is veel minder arbeidsintensief voor de school dan de tweede methode. Het voordeel van de tweede methode is dat scholen de eindregie houden over de planning. Soms is het bijvoorbeeld handig een gesprek voor een leerling precies voor de pauze te plannen om uitlooptijd te creëren.
  • Voor de ouders geeft de eerste methode meer grip op de precieze gesprekstijden en dus de eigen (drukke) gezinsplanning. Voor ouders die meerdere kinderen hebben en die pas later kunnen reageren is de tweede methode juist voordeliger omdat de gesprekken voor de kinderen dan altijd bij elkaar gepland kunnen worden.

Schoudercom ondersteunt beide methoden om gesprekken te plannen, deze heten de Gesprekkenplanner en de Intekenlijst. Het zijn beide krachtige hulpmiddelen om in korte tijd gesprekken voor de hele school (of naar keuze voor 1 of een aantal groepen) te plannen. De Gesprekkenplanner, die automatisch een planning voor de school maakt, houdt daarbij rekening met onder andere broertjes/zusjes en voorkeurstijden van de ouders.

Bij zowel de Gesprekkenplanner als de Intekenlijst kan de school vooraf per groep het schema aanpassen (tijden blokkeren, leerlingen uitsluiten van de planning of voor een leerling juist een langere tijd reserveren etc.). Dit kan bijvoorbeeld de administratie doen, maar kan ook makkelijk gedelegeerd worden naar de leerkrachten zelf.

Welke methode ook u voorkeur heeft, met Schoudercom kunt u de methode kiezen die het beste bij uw school past.

Synchroniseren Schoudercom kalender

Schoudercom brengt overzicht in de schoolcommunicatie door naast het besloten berichtenverkeer de ontsluiting van de openbare communicatie zo makkelijk mogelijk te maken. Zo is het al langer mogelijk om nieuwsbrieven en nieuwsberichten automatisch op de website te plaatsen en om bijvoorbeeld ‘In de klas’ berichten naar Twitter te sturen.

calendar
Nu is daar het synchroniseren van de Schoudercom kalender bijgekomen. Zowel de groepskalenders als de persoonlijke agenda’s kunnen nu met andere toepassingen gesynchroniseerd worden.

Door het synchroniseren van uw Schoudercom agenda met bijvoorbeeld Google Calendar of Microsoft Outlook heeft u overzicht over zowel de schoolagenda als uw andere persoonlijke- en/of werkagenda(‘s). Daarnaast kunnen de groepskalenders gesynchroniseerd worden naar de website zodat de schoolkalender maar op 1 plek bijgehouden hoeft te worden terwijl deze toch via meerdere kanalen in te zien is.

Lastig Luisteren

Communicatie met ouders blijkt lastig.
Voor veel docenten.
“Ouders behandelen hun kind als prinsen en prinsesjes”, hoorde ik ooit eens op een VO school, in gesprek over de schoolcultuur en de verbindingen met de stakeholders.
Dit uitgangspunt belemmert dan iedere vorm van gelijkwaardig contact, laat staan dat het vertrouwen wekt.

Het valt te begrijpen dat wanneer een docent een vervelende ervaring heeft met een ouder, een lastig gesprek, misschien wel onheus bejegend wordt, dat deze ervaring nog lang nagonst. Maar een professional zou toch nooit in zijn eigen mentale valkuilen mogen stappen.

Michael Winterhoff heeft wel een aardige uiteenzetting over die ‘prinsesjesbehandeling’. Hij stelt eigenlijk dat gedragsproblemen in feite relatieproblemen zijn. Relatieproblemen tussen kind en volwassene.
Hierin ziet hij drie stadia. In het eerste stadium beschouwt de volwassene (de ouder) het kind als een spiegel, in gedrag in zijn. In de stadia daarna wordt dit dieper en ‘enger’ om te eindigen in het stadium van symbiose, het kind is gelijk de ouder.

Lastig Luisteren_bijdrage_Schoudercom_01-1.docx

Dit zou kunnen verklaren waarom ouders soms heel fel en agressief kunnen reageren, kritiek op het kind is kritiek op de ouder zelf, een persoonlijke aanval.

In feite zou je dus als onderwijsprofessional dit moeten kunnen achterhalen. In hoeverre is er sprake van een goede, gezonde relatie tussen kind en ouder, als vertrekpunt in de communicatie. Hierin meenemend in welke mate de relatie leraar-kind geen belemmeringen ondervindt van (mentale) vooroordelen.

Luisteren dus, oordeelvrij luisteren.

Hans van den Berg

Koppelingen met Dotcomschool, ESIS en Parnassys

Het synchroniseren van groepen, leerkrachten en leerlingen met uw leerling-administratie is met Schoudercom.nl zeer eenvoudig.

Na inlezen van de EDEXML kunt u met 1 druk op de knop ontbrekende groepen, leerkrachten en leerlingen aanmaken. Met hetzelfde gemak verwijdert u degenen die juist verwijderd moeten worden. Natuurlijk worden ook groepswijzigingen van leerkrachten en leerlingen gedetecteerd en toegepast.

Dotcomschool, ESIS en Parnassys vragen geen exclusiviteit voor de koppelingen en stellen deze ter beschikking aan alle ouderportalen. Schoudercom.nl is met allen in overleg om steeds verdere verbeteringen door te voeren. Daarbij kunt u denken aan het tonen van de rapportcijfers of terugsturen van door ouders bijgewerkte informatie naar de leerling-administratie. Begin volgend jaar hierover meer!

Communicatie is vooral luisteren

De wereld zit complex in elkaar. We worden overstroomd met al dan niet nuttige en tijdige informatie; het zijn in elk geval veel gegevens. We brengen veel tijd door in ‘onze eigen wereld’ en zijn met TV, computer, notebook, smartphone permanent verbonden met elkaar. Als we elkaar ontmoeten, vragen we beleefd of ‘alles goed’ is, maar bij een ander antwoord dan ‘ja’ is er meestal enig onbegrip bij de vragensteller. Het is kennelijk niet de bedoeling om ook écht te informeren; het is meer bedoeld als ‘goedendag’. En als je dan in gesprek bent, gaat de telefoon van je gesprekspartner en die wordt opgenomen, vaak zonder excuus of pardon; je wordt zelf gewoon in de ‘wachtstand’ gezet!

We hebben afgeleerd om goed naar elkaar te luisteren, oprecht geïnteresseerd te zijn in elkaar en in elkaar’s doelen, om dóór te vragen naar wat iemand beweegt en hoe hij/zij het werk, de problemen en de kansen ziet, kortom te willen weten wat iemand zelf beleeft en wil bereiken.

Het zou in de wereld, denk ik, beter gaan als we weer leren luisteren naar elkaar.

Ik heb Van Dale er maar eens bijgehaald en die geeft de volgende definitie van luisteren:

1 oplettend naar iets horen met de bedoeling om het gesprokene te verstaan

2 (met naar) aandacht schenken aan: naar iets niet willen ~

3 (met naar) gehoorzamen: het schip luistert naar het roer || dat luistert nauw vereist precisie

Luisteren is dus vooral het oplettend naar iets horen met de bedoeling om het gesprokene te verstaan. We moeten de ander dus ook willen begrijpen. Dat vergt in elk geval een kwetsbare, open en transparante opstelling.

Luisteren heb ik zelf met name ook geleerd als in mijn tijd als vrijwilliger voor de telefonische hulpdienst Sensoor (www.sensoor.nl; 0900-0767; beetje reclame voor deze super organisatie mag hier wel). Deze organisatie heeft ongewild en ongedacht, direct en indirect meegewerkt aan mijn vorming. Ik heb daar geleerd wat het is om écht te luisteren, om alle mensen die bellen serieus te nemen, weg te blijven bij vooroordelen, hun het tempo te laten bepalen en figuurlijk naast hen te gaan staan. Ik heb ook geleerd dat het voor de bellers meestal voldoende is als je er gewoon bent, ze vragen niet om advies, willen zich alleen gehoord voelen. En dat, zo is mij ook gebleken, is vaak ook het probleem in de ‘normale’ wereld. We hebben geen tijd, willen o zo graag onze eigen mening uiten, menen dat ons advies nodig is, gevraagd of ongevraagd. Ik denk dat we terug moeten naar gewoon luisteren naar elkaar, echte interesse tonen, aandacht voor elkaar hebben. Dat zou veel problemen in de wereld kunnen helpen oplossen. Communicatie is vooral goed luisteren.

En, o ja, bel gerust zelf eens met Sensoor; daar word je gehoord!

Belletje

Pavlov had een hond en Skinner had een duif, in mijn herinnering. Ze leerden zaken dankzij conditionering. Een lampje levert voer op, een belletje levert speekselvorming op (ook als er geen eten voorhanden is). Zoiets.

Er was een discussie met een kind. De kernvraag was wat dit kind dacht nodig te hebben om aan het leren te gaan. Kernantwoord is natuurlijk dat je niet niet kan leren. Leren doe je altijd. Het ging hier echter om “school-leren”. School-leren is een hele andere vorm van leren dan het gewone alledaagse leren.

Dit kind, groep 8, wist mij te vertellen dat hij begon te leren als juf een belletje had gerinkeld. Juf rinkelde een belletje ten teken dat iedereen moest opletten. Wat iedereen dus ook netjes deed. Opletten en vervolgens doen wat er gezegd wordt. Hij dacht mijn vraag afdoende beantwoord te hebben.

“Gaat juf volgend jaar ook mee naar de middelbare school?”
“Hoezo?”
“Nou, om iedere keer wanneer jij op moet letten haar belletje te laten rinkelen.” Het kind leek mijn punt te gaan vatten. “Of moeten je ouders zorgen voor een doos vol belletjes voor iedereen in jouw omgeving die vindt dat je op moet letten? Dat ze dan een belletje kunnen krijgen dat ze kunnen laten rinkelen als ze willen dat jij oplet?” Het kind glimlachte. Kinderen snappen doorgaans snel wat ik bedoel.

Dit kind was geconditioneerd op een wijze waar Skinner en Pavlov een puntje aan kunnen zuigen. De volgende stap is dat dit kind niets doet als er geen belletje heeft geklonken. Of bij een belletje ineens gaat opletten, terwijl er niets op te letten valt.

Of dat wenselijk is laat zich raden. Zouden we als maatschappij er niet beter aan doen om kinderen op te laten groeien tot zelfstandig kiezende wezens? En hoe passen daar methodes als een belletje in? Of vingers-opsteken? En voor wie zijn die methodes eigenlijk wenselijk? Voor de juf? De lesmethode? Het kind?

We willen zelfstandig denkende kinderen die op een verantwoorde wijze keuzes kunnen maken en we staan toe dat schoolkinderen in school-leren geconditioneerd worden door belletjes, regels en vingers. Zou het niet beter zijn als we de lessen van Skinner gebruiken om ons volwassen begeleidingsgedrag aan te passen? Dé les van Skinner is immers dat succesvol gedrag zich zal herhalen. De vraag is nu wat succesvol gedrag is: gehoorzaamheid of zelfdenkendheid?

Ik wil graag vingers zien voor het goede antwoord.

Een betaalbaar ouderportaal

Na de enthousiaste kennismaking met de gratis schoudercom.nl accounts blijkt de stap naar het betaalde account weleens lastig. Voor de licentieprijs is geen ruimte in het budget en tijd voor een kosten-baten analyse ontbreekt vaak.

Als je er echter vanuit gaat dat een ouderportaal zowel voor de school als voor de ouders toegevoegde waarde biedt, is het laten meebetalen door de ouders wellicht een optie. Het plaatje zou er dan als volgt uit kunnen zien:

  • Directe besparing op kopieerkosten (~1/3e van licentieprijs). Als een school nog veel op papier verspreidt kunnen de kopieerkosten enkele honderden euro’s per jaar bedragen.
  • Per leerling € 2,– per jaar extra ouderbijdrage vragen (~2/3e van licentieprijs).

Deze componenten samen kunnen een ouderportaal bekostigen, zonder dat er extra budget nodig is. Voor veel ouders zal een bedrag van  € 2,– geen probleem vormen indien daar online mogelijkheden voor ouderbetrokkenheid en ouderparticipatie tegenover staan.

Natuurlijk zijn er nogal wat verschillen in budgettering en gaat bovenstaande niet voor elke school op. Wilt u meer weten over de kosten en baten van schoudercom.nl, bekijk dan het overzicht van andere kostenbesparingen, en niet te onderschatten tijdsbesparingen.